← wszystkie wpisy esej

Drogowskazy do źródła

Możemy mieć wiele źródeł rozsianych na naszej mentalnej mapie. Odkrywamy je krok po kroku, często błądząc i sprawdzając różne ścieżki. Ale co, jeśli niektóre z nich leżą poza naszym zasięgiem? Są tak bardzo oddalone albo tak dobrze ukryte, że choćbyśmy eksperymentowali latami, nie potrafimy do nich trafić?

Wtedy potrzebujemy drogowskazów. Na szczęście ludzie, którzy dotarli tam przed nami, często zostawiają ślady, by ułatwić nam drogę.

Szlak, który ktoś wyznaczył przed tobą

Wyobraź sobie, że z doliny widzisz szczyt, na który bardzo chcesz wejść. Możesz próbować na własną rękę: iść na przełaj, przedzierać się przez zarośla, czy natrafiać na przeszkody nie do przejścia, takie jak rwące rzeki czy strome wąwozy. Może po wielu próbach, obchodząc te naturalne bariery, w końcu ci się uda. Istnieje jednak ogromne ryzyko, że opadniesz z sił albo zrezygnujesz, zanim dotrzesz choćby do połowy.

Zamiast tego możesz wejść na szlak. Ktoś przed tobą namalował na drzewach kolorowe paski, a na rozstajach postawił tabliczki z czasem przejścia. Zrobił to po to, żebyś ty nie musiał już błądzić.

A jeśli chcesz wejść wyżej, tam, gdzie kończą się wytyczone ścieżki? Wtedy szukasz przewodnika, czytasz relacje alpinistów, dołączasz do klubu. Nikt rozsądny nie porywa się na trudną grań w pojedynkę.

Z wewnętrznym źródłem jest identycznie. Do pewnych rzeczy dojdziesz sam. Do innych, bez odpowiedniego wsparcia, nie dotrzesz nigdy, albo zajmie ci to tyle czasu, że po drodze stracisz cały zapał.

Do niektórych źródeł nie dojdziesz sam. Ale ktoś przed tobą już tam był i zostawił znaki.

Mój osobisty drogowskaz

Kiedyś bardzo chciałem otworzyć się na ludzi i nauczyć się przemawiać publicznie. Jako programista nie miałem jednak wielu okazji, żeby to ćwiczyć. Moja praca polegała głównie na „rozmowach” z ekranem komputera.

Dzięki bliskiej mi osobie usłyszałem o organizacji Toastmasters i postanowiłem pójść na spotkanie. Trafiłem do społeczności, która niesamowicie chętnie dzieliła się wiedzą, często na bardzo wysokim poziomie. To tam poznałem Andrzeja. Zaimponował mi swoimi umiejętnościami, a niedługo potem zgodził się zostać moim mentorem.

Nigdy nie zapomnę tych niekończących się pętli: nagrywałem swoje przemówienie, wysyłałem mu do recenzji, wprowadzałem poprawki i nagrywałem od nowa.

Kiedyś zapytałem go, dlaczego właściwie to robi. To była działalność non-profit, nie miał z tego żadnych korzyści materialnych. Odpowiedział zdaniem, które zostało ze mną do dziś:

„Lubię patrzeć, jak ludzie wzrastają”.

Kiedy sam stajesz się drogowskazem

Andrzej pokazał mi, że drugi człowiek potrafi być najlepszym drogowskazem z możliwych. Nie tylko wskaże ci kierunek, ale też poprowadzi na skróty, dzięki czemu o wiele szybciej zaczniesz czerpać satysfakcję ze swojego odnalezionego źródła.

Zainspirował mnie do tego stopnia, że później sam zostałem mentorem. Pomagałem innym osobom rozwijać umiejętności przemawiania publicznego. Bo tak właśnie działa ten łańcuch: ktoś, kto dotarł do celu, zostawia znaki dla tych, którzy idą za nim.

Od czego zacząć?

Nie zamykaj się na innych. Samotne wyważanie otwartych drzwi prowadzi do niepotrzebnego marnowania czasu i energii. Szukaj drogowskazów w swoim otoczeniu, a odnajdziesz swoje źródło o wiele szybciej.

Oto jak możesz to zrobić:

  • Rozejrzyj się. Kto w twoim otoczeniu robi to, o czym ty na razie marzysz? Czytaj o takich ludziach, słuchaj ich podcastów, podglądaj ich pracę.
  • Dołącz do społeczności. Klub, grupa na Facebooku, branżowe spotkania, forum. To miejsca, gdzie ludzie zrzeszają się właśnie po to, by dzielić się wiedzą.
  • Po prostu poproś o pomoc. Zdziwisz się, jak wiele osób chętnie pokaże ci drogę. Wielu z nich, podobnie jak mój mentor, po prostu lubi patrzeć, jak inni wzrastają. Wystarczy zapytać.
  • Zostaw znaki dla innych. Kiedy już dotrzesz do swojego źródła i poczujesz się pewnie, rozejrzyj się. Gdzieś tam na pewno jest ktoś, kto dopiero zaczyna i potrzebuje twojego drogowskazu.