← wszystkie wpisy esej

Pierwsza rzecz, jaką robię

Pierwsza rzecz, jaką robię każdego dnia, jest zarazem najważniejsza. Robię ją przed myciem zębów, przed porannymi ćwiczeniami i przed śniadaniem. Wiem, że jeśli nie zabiorę się za nią od razu, dzisiaj już jej nie zrobię.

Tą rzeczą jest pisanie. To jedyna naprawdę moja, kreatywna rzecz w ciągu dnia. Jeśli nie przełożę swoich przemyśleń na papier, nie nadam temu dniu sensu.

Z każdą godziną jest trudniej

Później chęć, żeby napisać coś wartościowego, słabnie, a rośnie zmęczenie. Cięższy dzień w pracy, intensywny trening, rutynowe obowiązki, które po prostu trzeba odhaczyć: każda z tych rzeczy systematycznie zmniejsza szansę, że usiądę spokojnie i zacznę pisać.

Pisanie w nocy to kredyt na jutro

Wieczorem jestem zmęczony, a mimo to czasem nachodzi mnie pokusa, żeby zapisać myśl, która towarzyszyła mi przez cały dzień. Piszę wtedy kosztem snu. Zaciągam energetyczny kredyt u następnego dnia.

Ten kredyt trzeba spłacić. Rano wstaję zmęczony i zamiast pisać, próbuję się zregenerować, zwykle z marnym skutkiem. Poranek, który miał należeć do pisania, idzie na spłatę długu. W ten sposób powoli tracę szansę, żeby wyrazić siebie i zostać zapamiętanym.

Pisanie w nocy kosztem snu to kredyt zaciągnięty u następnego dnia. Spłaca się go porankiem, który miał należeć do pisania.

Moja rada

Gdybym miał doradzić coś samemu sobie, byłoby to właśnie poranne pisanie, zanim zajmę się czymkolwiek innym.

Jutro rano zrób najpierw tę jedną rzecz, która jest naprawdę twoja.